MARIA NIRE BIHOTZA PRESTATZEN
 
Maria, gaur neure etxera sartu naz.
 Lotsa naz: gelak hutsik, ganora barik,
baztarrak hautsez beterik...
Kanpotik datozanentzako gelak dira,
onartzeko eta laguntzeko.
 
Dana aidean, traste zaharrez deslai dago...
Hortxe joan naz gauz-ez-diran trasteak pilatzen;
nire neukeriak, nire haundi-nahiak, nire inbidiak.
 
Nire etxeko beste baztar batzuetan,
bai, baegoan asmo oneko zerbait.
Baina pardela oraindik osorik egoan, askatu barik.
 
Maria, lagun eidazu, nire etxea eta nire gauzak atonduten.
Nire eskuzabaltasuna eta zerbitzari-espiritua
beti prest egon daitezan.
Maitasuna beti esku-gainean egon daitela,
behar danerako prest;
ze ordu dan itanduten deustenarako,
erlojua daroadan lez.
 
Eta ea behingoz sartzen badodaz
plastikozko boltza baten nire harrokeria,
norberekeria, gorrotoa...,
zabor-kamioia gaur nire kaletik ei dator-eta.
 
Hauxe da nik nahi dodana nire etxean:
Danentzat abegi ona, besarkada beroa.
Nire bihotzak berotasuna zabaldu dagiala..
Gaurtik aurrera, ahal danik denpora gehien
neugan egon nahi dot, “neure etxean” Amen.
 A.Martzel

Etxea hutsik, zikin,... sinbolikoa da: 
Gure bihotza Mariaren etxean holan daukagulako